Saskia Soeters – Verpleegkundig specialist

Blogs

Blog #1: Bijna thuis
Blog #2: Kapot
Blog #3: Helende Handen
Blog #4: Gijs
Blog #5: Comeback
Blog #6: Klacht
Blog #7: Vet vast
Blog #8: De labrador
Blog #9: Kinderwens
Blog #10: Nepwereld

Wie is Saskia Soeters?

Ruim 30 jaar ben ik werkzaam in de geestelijke gezondheidszorg in Amsterdam. Ik werkte al toen de medicijnen olanzapine en clozapine hun entree maakte en weer verdwenen (en weer terugkwamen), cliënten vooral de stad in moesten verhuizen en zelfstandig moesten gaan wonen (in plaats van veilig in een grote inrichting aan zee te vertoeven), en men zich hard maakte om verwarde zwervers een goed onderkomen en een nieuwe start in het leven te geven. Cliënten werden nog opgenomen als er crisis was en wel op gescheiden mannen en vrouwenafdelingen.

Ik begon als HBO-verpleegkundige op de gesloten afdeling van de Valeriuskliniek (afgebroken) om binnen enkele jaren als een haas de kliniek te verlaten om de SPV (sociaal psychiatrisch verpleegkundige) opleiding te volgen. Ruim 20 jaar werkte ik bij de crisisdienst van GGZ inGeest en later bij Arkin. Ik combineerde de crisisdienst met de zorg voor de verwarde zwervers en zwervers in de “huizen voor onbehuisde” (HVO’s).

Twee jaar geleden besloot ik de opleiding tot Verpleegkundig Specialist te gaan doen. De overstap naar een bloemenstal of “iets met honden” durfde ik, nog niet te maken.

Ik heb geen dag spijt gehad. Tot mijn eigen verbazing werk ik nu weer in een psychiatrisch ziekenhuis: de KIB (kliniek voor kortdurende intensieve behandeling).

Ik ben voortdurend betrokken bij cliënten die niet om mij of onze zorg hebben gevraagd. Dat laten ze ook vaak blijken en horen. Dwars door hun verwardheid en psychiatrische ziekte heen, vechten ze voor hun vrijheid, autonomie en recht op een plek in de maatschappij. Ik hoop dat ik daar een heel klein beetje aan mee kan helpen. Dat dit niet zonder slag of stoot gaat mag duidelijk zijn. Morele dilemma’s zijn op de KIB dagelijkse kost.

De inkijk die ik al ruim 30 jaar krijg in de “parallelle wereld” van de psychiatrie heeft mijn leven gekleurd en gevormd. De zorg is veranderd, de cliënten absoluut niet.