Blog #10: Nepwereld

Razendsnel praat hij, de slanke jonge man met altijd een originele, kleurige hoodie aan. Ik moet hem vragen een versnelling langzamer te praten omdat ik hem echt niet kan volgen. “Maar ik heb zoveel te vertellen,” zegt hij. “En straks ben je weer weg en zit ik weer in mijn kamer me kwaad te maken, het moet eruit.”

Ronnie, heet hij. Uit Bolsward, “maar ik ben een geadopteerde Colombiaan, tot de Friezen me daar weghaalden.”

Hij kan zich nog veel herinneren, van Colombia. Zijn adoptieouders zijn al lang gescheiden en de jeugd bij zijn adoptiemoeder en haar vriend was nu niet bepaald een jeugd met een gouden randje.

Gehaast raast hij door zijn kinderjaren – “ja, er was slaag en het was niet leuk” – maar waar hij nu pas écht last van heeft is het feit dat hij in een nepwereld leeft. Alles is nep, het eten, de afdeling, de mensen en zijn lichaam. Alles is één grote oefening, hij heeft geen idee waarom, maar omdat hij de zoon van God is moet hij dit blijkbaar allemaal doorstaan.

Zijn ledematen zitten met koorden aan elkaar, ook zijn bewegingen zijn niet van hemzelf. Hij is een soort robot. Daarbij is zijn penis van gesmolten plastic en buiten werking. Als we hem zouden testen op testosteron zouden we zien dat dit 0,00 is. “Dat was vroeger wel anders.” Nu heeft hij ook nog kiespijn en moet hij zo snel mogelijk naar een tandarts. “Het is dus nepkiespijn en ik moet naar een neptandarts!” Hij vraagt zich nogmaals af waar dit allemaal goed voor is. Dit heeft toch geen zin?

Medicijnen helpen misschien wel zijn hoofd wat tot bedaren te brengen, maar halen hem niet uit de nepwereld. Wat wel helpt is buiten op een bankje zitten. “Beetje praten, beetje zitten, beetje roken.” Dan heeft hij het gevoel dat hij weer een beetje meedoet. Meetelt. Dat opgesloten zitten helpt nu niet bepaald.

Trouwhartig kijkt hij me aan. “Hand op mijn hart dat je me kan vertrouwen, ik loop niet meer weg. Ik wil de vorige keren niet goedpraten. Geef me een kans. Dit is toch geen leven zo?”

De politie wil hem verhoren over iets wat maanden geleden is gebeurd. Daarover maakt hij zich niet druk. “Dat sloeg nergens op, ze was mijn buurvrouw en ik kwam om een sigaret vragen, ik heb haar niets gedaan.”

De politie wil ons niet vertellen wat de verdenking is, wel dat die ernstig is. Wij leggen de politie uit dat we Ronnie weer naar buiten willen laten gaan: we zijn een ziekenhuis, geen gevangenis. De politie wil eerst overleggen en gaat ons terugbellen.

We hebben de hele dag discussie in het team en de meningen zijn verdeeld. Stel nou toch dat….wij verantwoordelijk…..Anne Faber……onze schuld…

Ze bellen ons terug en vragen of we het hen wel willen melden als hij wegloopt. Ze gaan hem dan actief zoeken.

Ronnie mag naar buiten. Een rondedansje en nog een keer de hand op zijn hart. Beloofd is beloofd, wat fijn dat we zo ons best doen voor hem.

Een uur later meldt de afdeling dat Ronnie de benen heeft genomen. De wijde nepwereld in.

In verband met privacy is de naam van de cliënt in deze blog gefingeerd.


Video: Werken bij Inforsa


Samen sterk
in de stad.
ISO 9001 HKZ

Disclaimer | Privacy- en Cookiebeleid | © 2021 Werken bij Arkin - Alle rechten voorbehouden | Realisatie: Lemon

Arkin