Blog #8: De Labrador

Afgrijselijke waandenkbeelden, wrede stemmen in zijn hoofd en immense angsten moeten hem het grootste gedeelte van zijn jonge leven hebben geteisterd. Alcohol en drugs zorgden soms voor enige verlichting, maar het kon ook zomaar erger worden. Dan werd het leven uitzichtloos, de liefde onbereikbaar en herinneringen aan goede tijden te pijnlijk.

Van de 25 jaren die hij telde was hij er minstens vijf opgenomen in gesloten psychiatrische ziekenhuizen. Het laatste half jaar van zijn leven was hij bij ons, op de KIB. Hij had heel veel structuur nodig om het overzicht niet te verliezen. Zijn hoofd was zo vol met extra informatie dat een paar extra prikkels hem snel deden overlopen. Daardoor zat Daan veel op zijn kamer. Van een vol hoofd word je snel moe.

De vragen die ik hem stelde om een inschatting te maken van de situatie in zijn hoofd vond hij vervelend. “Het gaat goed, Saskia,” probeerde hij me steeds te verzekeren. Aan welk deurtje we ook rammelden, welke ingang we ook probeerden, zijn lijden was voor ons allemaal zichtbaar. Tegelijk bleef hij zijn antwoord herhalen.

Als ik het, na weer een poging, opgaf haalde hij vaak zijn telefoon tevoorschijn: een oude smartphone die met plakband aan elkaar zat. Het scherm vol met barsten. Niet bestand tegen de boosheid die hem zo kon overvallen. Of er altijd was. We keken dan naar honden. Zochten de leukste uit. Zijn wens: een bruine labrador, een lieve, net als vrienden hadden. Een labrador met een hele grote kop die je altijd kon aaien en altijd bij je was. Je meest trouwe vriend op aarde. Voor vijf minuten hadden we dan echt contact en leek hij even gelukkig. Daarna ging de telefoon weer weg en Daan terug naar zijn kamer.

Heel langzaam leek het beter te gaan. Zijn kamer werd de afdeling, de volgende stap was eindelijk weer eens naar buiten. Met zijn moeder naar de kerk, naar het strand. Met de begeleiders naar de supermarkt. Daarna, eindelijk, eindelijk, zelf sigaretten en een blikje kopen. “Ik voel me weer een beetje gewoon.” Hij leek groter en stoerder.

De laatste keer dat ik hem sprak was op de afdeling. Vrijdagavond. Hij stond klaar om even naar buiten te gaan, de tas in de hand.
“Saskia” zei hij, “ik ben bezig met toewerken naar huis, ja toch?” Ik beaamde dat hij daar heel goed naar toe aan het werken was en wenste hem een heel fijn weekend.

Die nacht is hij overleden in de stilte van het Amsterdamse bos.
Met mijn eigen honden ben ik daar sindsdien niet meer geweest.
Dat een hele grote bruine lieve trouwe, aaibare labrador hem voor altijd mag vergezellen.

In verband met privacy is de naam van de cliënt in deze blog gefingeerd.


Video: Werken bij Inforsa


Samen sterk
in de stad.
ISO 9001 HKZ

Disclaimer | Privacy- en Cookiebeleid | © 2019 Werken bij Arkin - Alle rechten voorbehouden | Realisatie: Lemon

Arkin