Blog #9: Kinderwens

Tijdens een wandeling buiten lijkt het kwartje plotseling te vallen. Van schrik en boosheid staat ze stil, zet haar handen in haar zij en kijkt me woedend aan: “Je bedoelt dat de kinderbescherming zegt dat mijn dochter niet meer bij mij thuis komt wonen als ik zelf weer thuis woon?” Korte stilte. “Wie denken ze wel niet dat ze zijn, mijn dochter en ik houden van elkaar, ze mist me, ik mis haar, ik heb altijd goed voor haar gezorgd, ze hadden de buurman op moeten pakken, hij is de oorzaak van alle ellende en wie moet daar voor bloeden, ik…”

Ze foetert zo nog een tijdje door. De razende furie uit het oosten van het land. Ze vecht zich door het leven, tot op de tanden gewapend met heel erg veel woorden; scheldwoorden, lieve woorden, nare en gemene woorden. En als dat niet voldoende is, een vuist erbij, om haar woorden kracht bij te zetten. Ze is slordig opgegroeid en haar fundering ligt er wel erg scheef en brokkelig in. Op die drassige ondergrond heeft ze haar bestaan opgebouwd. Met drank, drugs en een dochter van inmiddels 11 jaar. Ze heeft zich voorgenomen zich nooit meer te laten vernederen en de regie uit handen te geven. Niks laat ze zich vertellen. Hulp is welkom, maar onder haar strikte voorwaarden.

Als ik haar de volgende dag spreek is het verdriet wat ze even heeft laten zien na het bericht van de kinderbescherming alweer weggestopt onder een lading boosheid en vechtlust. Die dochter, die doet maar wat ze niet laten kan. Die blijft dan maar mooi in dat pleeggezin als het daar zo leuk is, die zoekt het dan verder ook maar mooi uit voor de rest van haar leven.

Mijn woorden komen niet aan.
“Ik wil de prikpil niet meer,” zegt ze gedecideerd. “Ik ben nog jong genoeg om nog een baby te krijgen. Dat was ook altijd mijn wens. Twee kinderen, dan is mijn geluk compleet.”

Het pakket van dwang en drang is uitgesloten voor anticonceptie. Gesprekken, vleien, de redelijkheid zoeken, soebatten, dreigen: niks kan haar van haar voornemen afbrengen een nieuwe baby te gaan maken. De nietsvermoedende vader is snel gevonden en de liefde al geconsumeerd.

Na een paar dagen vraagt ze zelf om de morning-afterpil. Ze wil nog steeds graag een baby, maar niet als ze nog opgenomen is. De timing is niet optimaal. De prikpil blijft ze weigeren. Haar leven, haar regie. De GGD-arts waar ik mee overleg geeft goede adviezen en denkt hard mee. Wat een duivels dilemma.
De volgende dag ontvang ik een mail van hem, hij stuurt een foto van iets wat eruitziet als een leuke ketting, maar wat een spiraaltje blijkt te zijn. “Misschien zwicht ze voor dit mooie design,” schrijft hij erbij. Ze moet er hartelijk om lachen, maar is niet helemaal gek geworden, daar trapt ze dus echt mooi niet in, ze heeft ons heus wel door.

Bij de overplaatsing naar de kliniek in haar eigen regio meldt ze me het nog even: “Ik stuur je een geboortekaartje als het er is.”


Video: Werken bij Inforsa


Samen sterk
in de stad.
ISO 9001 HKZ

Disclaimer | Privacy- en Cookiebeleid | © 2021 Werken bij Arkin - Alle rechten voorbehouden | Realisatie: Lemon

Arkin